Παρασκευή, Μαρτίου 14, 2008

Να ήσουνα εδώ...

Image Hosted by ImageShack.us

Θα θελα να ήσουνα εδώ,
τέτοιες στιγμές,
κάθε λεπτό που σε θυμίζει
και στο μυαλό που πέρνει ανάποδες στροφές
να βρεις τον τρόπο,
να του πεις να σταματήσει.

Θα θελα να ήσουνα εδώ,
αυτή τη μέρα,
όπως τότε που εδώ εσύ βρισκόσουν
να σου ζητάω αγκαλιά να με κρατάς
κι εσύ σαν άλλωτε να μην μου το αρνιόσουν,
μέχρι που κάποτε σταμάτησε κι αυτό.

θα θελα να ήσουνα εδώ,
να μην μας χώριζε ο φόβος της αγάπης
πουλί που πέταξε καθώς ήμουνα εγώ
κι εσύ ο άνεμος που σάρωσε κι εχάθη,
μόνοι μας είμαστε στου χρόνου το κενό
άνθρωποι ξένοι που διασταυρώθηκαν στο χάρτη.

Marialena, 8/3/2008 (love hurts...)

4 σχόλια:

Faraona είπε...

Mαριαλενα μου

κεντας με τους στιχους σου...

Καλη νυχτα κοριτσι μου
ναναι ελαφρυς ουπνος οπως το χερι σου σαν γραφει...

Marialena είπε...

Φαραόνα μου, κάνω κατάβαση στα μύχια της ψυχής μου και γράφω και οι εμπνεύσεις μου σχηματοποιούνται όπως ένα έμβρυο στη μήτρα της μητέρας του ώσπου να έλθει η γέννηση του ποιήματος.

Αυτό το ποίημα-εξομολόγηση γεννήθηκε τρία χρόνια μετά από την ίδια εποχή που συνέβαιναν συγκεκριμένα πράγματα στη ζωή μου. Και όσο και αν πιστεύω πως "τακτοποιήθηκαν", έρχονται στιγμές σαν κι αυτές να ξεπηδούν από μέσα μου ζητώντας το δικό τους χώρο στη ψυχή μου.

Σε φιλώ, όνειρα γλυκά να έλθουν να σε βρούνε απόψε!

panagiota είπε...

Είναι κάποιες νύχτες που τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα τυλίγουν με φλόγες τις τρυφερές ψυχές.
Κι όσο κι αν φωνάζουν"θα'θελα νά'σουν εδώ"οι άνθρωποι γίνονται κουφοί και η ερημιά τριγύρω σκορπάει τον αντίλαλο...

Marialena είπε...

Το ανθρώπινο μυαλό έχει πολλά μονοπάτια, άλλα φωτεινότερα κι άλλα πιο σκοτεινά.

Εκεί που τα λούζει το φως έρχεται και η κάθαρση, μα στα μισοφωτεισμένα κρύβονται σκέψεις που ζητούν να βρουν διέξοδο... μέχρι να φτάσουν κι αυτές στο φως και να επέλθη η κάθαρση.

Σε φιλώ!