Άνοιξη

Rose by Digital Agony

Χίλιες θα αρπάξω μυρωδιές,
χίλιους ανθούς θα κόψω
χίλια αγριολούλουδα και
χίλια δυο κλωνάρια,
για να σου τα φτιάξω ένα σωρό
στεφάνι να το κάνω,
να σου στολίσω τα μαλλιά
και το ακριβό σου στέρνο,
καθώς μορφή της Άνοιξης
λογίζω ότι είσαι.

Θα σε βαφτίσω στο νερό
άσπρο μου περιστέρι,
με τα λουλούδια που φορείς
να λάμπεις στους αιώνες
και θα σε πάρω αγκαλιά
έτσι ανθοφορεμένη,
για να δει ο ουρανός
να λάμψει η ομορφιά σου,
για να σε δει και η θάλασσα
να προσκυνήσει αλάργα.

Και όπως η Άνοιξη θα ρθει
να φέρει τ' άρωμά της,
εσύ θα γίνεις αερικό
μες των ανθών τους μίσχους
και θα φορείς τον στέφανο
τον ανθοστολισμένο,
περνώντας μέσα από παντού
σύνορα δεν θα βρίσκεις,
για να δωθεί το μήνυμα
της Άνοιξης στο κόσμο!

Marialena, 4/5/2008

Σαν έλθουν οι γιορτές

Πολύχρωμα φώτα, παντού μουσική,
λαμπιόνια στολίζουν τους δρόμους
το πλήθος σαν σμάρι μαζεύεται εκεί,
γυρνώντας με τσάντες στους ώμους.

Δεντράκια και μπάλες, γλυκά και ευχές
γεμίζουν γωνιές και αισθήσεις,
τα βλέμματα όμως παρά τις γιορτές
μοιράζουν ξανά ψευδαισθήσεις.



image by www.ocf.berkeley.edu

Αν ήτανε τάχα μονάχα οι γιορτές
που θα άλλαζαν χρώμα στον τόπο,
παγίδα θα έστηνα πριν έλθει το χθες
να πάγωνα για πάντα τον χρόνο.

Να ένιωθε ο κόσμος γλυκιά προσμονή,
να ξέχναγε λίγο την λύπη
καθώς οι γιρλάντες τυλίγουν τη γη
και πάλι το παραμύθι αρχίζει...

Marialena, 27-28/11/2007

Ολόφωτη Σελήνη

Lady Night Moon by http://blueart.altervista.org

Καλέ μου ήρωα εσύ, γενναίε στρατηλάτη,
κοίτα τη κόρη τη τρελλή,
την αναμαλλιασμένη,
θώρησε νύμφη ξακουστή
στα πέρατα του κόσμου,
στην απλωσιά του ουρανού
να κείται φωτισμένη

Ανέβα στ' άσπρο άτι σου
και ζέψτο για ταξίδι,
βάλε την πανοπλία σου
σαν να φευγες για μάχη
κι έπειτα κίνησε γοργά,
να φτάσεις στο Φεγγάρι

Τα γκέμια κράτησε γερά,
με υπομονή οπλίσου
καθώς το Φως θα σ' οδηγεί
για να βρεις άλλους τόπους,
εκεί ψηλά, εκεί μακριά,
στο δίσκο της Σελήνης
κι ίσως να είσαι τυχερός
να δεις αυτό που ψάχνεις...

Μαριαλένα, 29/08/2007 (πανσέληνος)

Νύχτα σαν κι αυτή

Μια νύχτα σαν κι αυτή,

χαμογέλασε,

μια νύχτα σαν κι αυτή,

μείνε έξω,

για να αντικρύσεις το φεγγάρι

απέναντι

κι ύστερα έλα εδώ κοντά

να σε μαγέψω.

Μια νύχτα σαν κι αυτή,

μείνε μόνος σου,

μια νύχτα σαν κι αυτή,

απλά γέλα,

γιατί είν' η ζωή απ΄άλλο ανέκδοτο

και μεις σαν πιόνια

που μας σπρώχνουν μαζικά,

βυθιζόμαστε στη τρέλλα.

Μια νύχτα σαν κι αυτή,

μόνο άκου με,

μια νύχτα σαν κι αυτή,

νιώσε αγάπη,

μιας κι είναι κάθε μέρα

τόσο σύντομη,

όσο κρατάει μια στιγμή

ή μια οφθαλμαπάτη.

Marialena, 21/06/2006 (στη θερινή ισημερία του 2007, αφιερωμένο)

Ό,τι απέμεινε...

Summertime, image by http://visitsen.dk

Δάγκωμα στα χείλη,
σύκο και σταφύλι,
καλοκαίριασε.

Χάδι στο σκοτάδι,
κοίτα το φεγγάρι,
πως μεγάλωσε!

Θάλασσα και άμμος,
κράτα με με πάθος,
όσο αντέξουμε.

Νέκταρ τα φιλιά,
τούτη η βραδιά είν',
ό,τι απέμεινε...

Marialena, 14/06/2007

Πανσέληνος του Ιούλη II

Full moon in Acropolis

Πανσέληνο του Ιούλη σε συνάντησα,
να περπατάς σαν ένας ήρωας αρχαίος,
στην Αγορά καθώς τα βήματα μας έφεραν,
σ' αυτόν τον τόπο τον γνωστό, τον πιο μοιραίο.

Πανσέληνο του Ιούλη σε αντίκρυσα,
άνδρα πανέμορφε, χαμένε μες τις σκέψεις,
όπως τα αρχαία μάρμαρα ατένιζες
και έτσι έμελλε τη καρδιά μου να την κλέψεις.

Πανσέληνο του Ιούλη σε λαχτάρησα,
και θέλησα να βρω τον τρόπο να σ' αγγίξω,
μα όπως η Σελήνη η πελώρια έφεγγε,
το παρελθόν σε κάλεσε, πρωτού να σ' αποκτήσω.

Marialena, 20/05/2007

Ανεπαίσθητα

Μικρά ανεπαίσθητα βήματα,
κύματα,
ριπές του ανέμου
που στα μάτια σου προβάλλουν,
σταγόνες της βροχής
που έπεσε στο έδαφος,
πέλαγος,
ορίζοντα γραμμή
που φάνηκε για λίγο.

Δέντρα ανθούς που έβγαλαν,
όμορφους,
όπως η Άνοιξη
χαράχτηκε στη φύση,
άγγιγμα ανθρώπινο,
πρόσωπο,
αίσθηση της στιγμής
που βιάστηκε να σβήσει.

Χτύποι καρδιάς, αρώματα,
χρώματα,
αίμα καυτό να πλημμυρίζει το κορμί μου,
ήλιος που απέναντι έλαμψε,
πέταξε,
βγάλε φτερά κι απογειώσου,
ύπαρξη μου!

Μικρά ανεπαίσθητα μόρια,
όρια,
ίχνος πνοής σε ένα έρημο τοπίο,
πράξεις και σκέψεις,
λέξεις,
καλό ταξίδι στο τραγούδι σου,
ζωή μου.

Marialena, 20/05/2007

Ο Θεός της Βροχής

Θεέ μου ρίξε βροχή,
βροχή πελώρια και δυνατή,
ρίξε να αστράψει απ' άκρη σ' άκρη,
να γίνει ο δρόμος ξανά γυαλί

Ρίξε αστραπές και καταιγίδες,
ρίξε χαλάζι τρομακτικό,
ρίξε νερό να πλημμυρίσει
ο τόπος έξω για ένα λεπτό.

Να βγω στο χάος και στον αέρα,
να βγω δίχως να φοβηθώ,
να νιώσω βρεγμένα τα μαλλιά μου
και να μην πάω να κρυφτώ.

Ρίξε Θεέ μου, ρίξε βροχούλα,
μη σταματήσεις τον χαλασμό,
κάνε τη γη να ξεδιψάσει
και εμένα να ψάχνω να Σε βρω.

(c) Marialena, 27/02/2007

Νυχτυπόλος

Νύχτωσε πάλι κι έφτασε η νύχτα, Νυχτυπόλε.
Αέρας δρυμής αντάμωσε τη μοναξιά,
στις πόλης τα σοκκάκια.

Φώτα που γνέφουν βιαστικά σε μάτια θολωμένα,
φτηνό ουίσκι και καπνός για να περάσει
η νύχτα.

Νύχτωσε τάχα πιο νωρίς η νύχτα Νυχτυπόλε.
Αμπαρωμένα σώματα σε κρύπτες αγνωσίας,
καγχάζουν με το τίποτα πως τη ζωή κατέχουν.

Χέρια σαν ρόδα αμάραντα, ψυχές απεγνωσμένες.
Πως θα γεμίσουν το κενό, η μόνη τους η έννοια
και ξάφνου από το πουθενά προβάλλει ο Καβαλάρης.

(c) Marialena, 02/01/07 (Καλή Χρονιά!)

Η αλλαγή του χρόνου

Στεφάνι απ' τα άνθη του χειμώνα θα σου πλέξω,
με ρόδια και καρπούς θα το στολίσω,
κορδέλα πορφυρή θα του τυλίξω
και στα μαλλιά αν θες θα στο φορέσω.

Κλειδί του παραδείσου θα σου δώσω
και δώρα και παιχνίδια ό,τι ζητήσεις,
αρκεί όταν σημάνει η αλλαγή του χρόνου,
με το δεξί να τον καλοσώρισεις.

Γλυκό κρασί στα δύο θα το πιούμε,
στο φως των κεριών που τρεμοπαίζουν,
γλυκίσματα αχνιστά θα μοιραστούμε,
σαν τις ευδαιμονίας οι απόηχοι θα γνέφουν.

(c) Marialena, 27/12/2006

Βρέχει κι απόψε...

Βρέχει κι απόψε καρδιά μου,
σταγόνες βροχής δυνατής,
σταγόνες σαν δάκρυα όμοιες,
βρέχει με ουράνια ορμή,
θεόσταλτες μπόρες.

Βρέχει με τη γη να ποθεί,
να γευτεί τις σταγόνες,
σαν γυναίκα δίχως φιλί,
που αψηφά νύχτες μόνες.

Βρέχει και τ' αστέρια ψηλά,
στις κουρτίνες στεγνώνουν,
φαίνονται πια τόσο μακριά,
τη ματιά μου θολώνουν.

(c) Marialena, 24/11/2006

Παιδί στη βροχή

Κοίτα πως η βροχή με έντυσε με πλουμιστές σταγόνες,
Κοίτα πετράδια λαμπερά, κοίταξε γοητεία,
Σαν περπατώ κι ακροβατώ στο βρόχινο τοπίο.

Κοίτα ξανάγινα παιδί, χωρίς σκοπό, χωρίς ντροπή,
Να τριγυρνώ μες τη βροχή, τα όνειρα να πιάσω.
Κοίτα, δεν είναι εκπληκτικό που τώρα πια κι εγώ μπορώ,
Χωρίς στολή, χωρίς μορφή, τη μάσκα να πετάξω!

Κοίταξε, έπιασε βροχή, φεύγω από δω, πάω εκεί,
Πάω μακριά και όπου βγει, εγώ μονάχη στη βροχή,
Τις χίμαιρες να πιάσω…

© Μαριαλένα, 18/09/2006

Η Πρώτη Βροχή

Σαν τις σταγόνες της Βροχής
Στο δέρμα μου επάνω,
Τόσο απαλές και άγουρες
Σε αισθάνομαι να αγγίζεις.

Σαν του Ουρανού τα δάκρυα
Που πέφτουνε στη γη,
πως πάντα απορώ που χάνονται
Μετά την επαφή.

Και σαν το Χώμα το στεγνό
Ζητώ να με δροσίσεις,
Με ένα φιλί, με μια σταλιά,
Τη μοναξιά να σβήσεις.

Μα η Βροχή δεν είν’ καημός
Δεν είναι μετερίζι,
Είναι μια ανάσα που ένιωσα,
Πριν η Αυγή ορίσει.

© Μαριαλένα, 17/09/2006 (στη πρώτη βροχή του φθινοπώρου σήμερα, αφιερωμένο!)

Εικόνες τ' Αυγούστου

Σαν γιοματάρικο κρασί σε γεύομαι
μικρό και μέγα πυροδότημα της φαντασίας μου.
Σαν τον Σιμούν, το τροπικό αγέρι,
που καυτό περνάει ανάμεσα στα σκέλια μου.

Σαν μια νυχτιά που δε λέει να τελειώσει
έστω κι αν έξω η αυγή την πρόλαβε και πάλι,
σαν τον ήχο των κυμάτων που σκάνε
εκεί που η γη ενώνεται με τη θάλασσα.

Το φράγμα του μυαλού θα ξεπεράσω,
πηδώντας στο κενό, ελεύθερη για πάντα,
αν θα σε βρω στον πάτο δεν με νοιάζει
φτάνει που έκανα εκείνο που φοβόμουν.

Και τότε, ω τότε, θα δεις και συ μαζί μου,
πως δαμάζουμε τα κύματα και πως
πατώντας ταπεινά στο άγιο χώμα,
θα σβήσουνε με μιας τα φώτα γύρω μας...

(c) Μαριαλένα, 28/08/2006

Πανσέληνος του Ιούλη

Φορώ έναν μανδύα χρυσοκέντητο,
ένα κομμάτι απ' τις νεράϊδες υφασμένο,
γίνομαι ένα με τα χρώματα της ίριδας
πετώντας προς του ουρανού το μη-ορισμένο.

Έχει πανσέληνο και η θάλασσα πλημμύρισε
από τραγούδια των πνευμάτων εμπνευσμένα,
κοίτα πως η Σελήνη καθρεπτίζεται
στα κύματα που έρχονται προς την ακτή σε μένα.

Ολόγιομος ο κύκλος της Θεάς φεγγοβολά,
αστράφτει στο απόκοσμο στερέωμα
και συ κοιτώντας την χαμογελάς
παίρνοντας φως από της ψυχής τα απωθημένα.

Φταίει το φεγγάρι του Ιούλη γι' όλα αυτά,
για ό,τι είπα κι είναι στη καρδιά μου μέσα
άκουσε, κοίτα, νιώσε μαγικά,
σαν τη Σελήνη αντικρύσεις σε μια νύχτα.

(c) Μαριαλένα, 11/07/2006 (έχει πανσέληνο απόψε κι είναι ωραία...)

Δύο σταγόνες βροχής

Βρέχει πάλι απόψε…
Σταγόνες βροχής κυλούν επάνω σε ένα σπασμένο κάτοπτρο
Κοιτάζομαι, άραγε βρέχει πραγματικά
Ή είναι τα δάκρυα της ψυχής μου, τα ασίγαστα,
Που ξεπροβάλλουν εις τον παλιό καθρέπτη?

Βρέχει μια βροχούλα σιγανή, σχεδόν ανεπαίσθητη
Όπως η μελαγχολία, τυλιγμένη σε χρυσό χαρτόνι
Σαν αυτό που τα παιδιά κάποτε έφτιαχναν αγγέλους
στο σχολειό και ξεχάστηκαν σ’ ένα κουτί παρατημένοι,
όπως η μελαγχολία που ξέμεινε και δαύτη.

Βρέχει και οι εποχές εναλλάσσονται σαν ένα ψέμα
Καλά κρυμμένο μες την αλήθεια.
Πέφτει και η νύχτα νωρίς
και με πνίγει η σκοτεινιά της ξανά και ξανά.
Φύγε, σε παρακαλώ, φύγε μακριά μου!

Βρέχει και τα πάντα γύρω νοτίσανε
Απ’ τις σταγόνες της βροχής και θρέφονται
Και μεγαλώνουν και ομορφαίνουν.
Κλαις, μα γιατί κλαις καρδιά μου,
Δάκρυα είναι αυτά που βλέπω ή δυο σταγόνες βροχής στο μάγουλό σου?

© Μαριαλένα, 03/07/2006

Μαγιάτικο Στεφάνι

Μαγιάτικο στεφάνι θα σου φτιάξω
με του αγρού τα ολάνθιστα λουλούδια
στο προσκεφάλι σου σιμά θα το ακουμπήσω
σαν θα ξυπνάς μέσα απ' τα τραγούδια.

Μαγιάτικο στεφάνι θα σου φτιάξω
γεμάτο χρώματα της φύσης και αρώματα
λουλούδια του αγρού θα το στολίζουν
τόσα πολλά που θα γενούν τραγούδια.

Θα σε φιλώ μέσα στην αγκαλιά μου
και τα λουλούδια θα στολίζουν τα μαλλάκια σου
που σε παρασύρουν με την ομορφιά τους
για να υμνήσεις την αγάπη και τον έρωτα.

(c) Μαριαλένα, 01/06/2006 (ξυπνώντας με εικόνες ομορφιάς-καλό μήνα!)

Ημέρα Γιορτής

Bonus Track: Sweet Love by Anita Baker
Dedicated to all those who are longing to be loved!

Χίλιες και μια μουσικές
απόψε που γιορτάζω,
χίλιες είναι κι οι σκέψεις μου
σε σένα που δεν έχω.

Νότες γλυκές, στίχοι πολλοί
για την αγάπη λένε,
μα εμένα η καρδούλα μου
χτυπά μόνο για σένα.

Τι κι άμα έχουμε γιορτή,
τι κι αν γιορτάζει η πλάση,
μα αν δεν είμαστε μαζί
εγώ τι να το κάνω?

Με πήρες να μου ευχηθείς
κάτι για τη γιορτή μου,
μα ξέρεις πως το δώρο μου
μόνο εσύ θε να σαι!

Ούτε τραγούδια, ούτε γιορτή,
ούτε κάτι άλλο θέλω
γιατί σπαράζω μέσα μου
κι ας κάνω τη γενναία.

Εσένα θέλω, να ξέρες,
πέρα από κάθε άλλο,
εσένα και μονολογώ
χωρίς τι θα απογίνω.

Αν είσαι Αγάπη δυνατή
μαζί ας μας ενώσεις,
αλλιώς την άδεια μου καρδιά
κάντη να μην πονάει...

(c) Μαριαλένα, 21/05/2006 (Το μόνο που θα θελα απόψε ήταν να μαι στην αγκαλιά του)

ΩΔΗ ΣΤΗΝ ΆΝΟΙΞΗ

photo by Webshots.com

Άνοιξη κόρη ζηλευτή,
πλανεύτρα εσύ μεγάλη,
Οι μυρωδιές σου με μεθούν
Και τα άνθη παραζάλη.

Άνοιξη έφτασες ξανά
Τη χειμωνιά να διώξεις
Φέρε μαζί σου τη χαρά
Στη φύση να απλώσεις.

Άνοιξη στέγνωσε με μιας
Μια θάλασσα από δάκρυα
Στείλε τον ήλιο εδώ κοντά
Να φέξει όλη η πλάση.

Άνοιξη νύμφες κάλεσε
Να στήσουνε καρτέρι
Στα δάση σαν θα περπατώ
Να μου κρατούν το χέρι.

Άνοιξη γίνε και βοριάς
Τα σύννεφα να διώξεις
Και μες την άδεια μου καρδιά
Έρωτας να σιμώσει.

Άνοιξη παίξε σαν παιδί
Και κάνε ό,τι θέλεις
Η φύση σου υποκλίνεται
Όταν εσύ μαγεύεις.

© Μαριαλένα, 08/03/2006, μια ανοιξιάτικη μέρα του Μάρτη

ΣΑΝ ΤΟ ΧΙΟΝΙ

Έξω χιονίζει, η νύχτα πέφτει

τα πάντα ντύνονται λευκά,

μες το σκοτάδι κάτι αχνοφέγγει

είναι η Σελήνη εκεί ψηλά.

Έξω χιονίζει, η πλάση λάμπει

μες τη καινούργια της φορεσιά,

το χιόνι πέφτει, τη γη αλλάζει,

άσπρο και μαύρο σαν ζωγραφιά.

Έξω χιονίζει κι έφεξε μόλις,

η πόλη ξύπνησε ξανά,

τη σιγαλιά της θα την ξεχάσει,

μες τον χιονιά σαν περπατά.

Έξω χιονίζει, κάνει και κρύο,

ντύνομαι, φεύγω για δουλειά,

παιδί θε να μουν έστω για λίγο,

να ξαναπαίξω στην παγωνιά.

(c) Marialena, 25/01/2006