Η άδεια μου ζωή

Πλαταίνει το ρήγμα στην άκρη
του μυαλού,
κοίταξέ με μοιάζω νορμάλ
μα δεν είμαι,
μην απατάσσαι τίποτα δεν είναι
όπως δείχνει,
μόνο το υπερκείμενο "εγώ" υπάρχει
γατζωμένο σε μιαν εγκεφαλική
σύναψη
που σύντομα θα διαγραφεί.

Αντικρύζω την άδεια μου ζωή,
χωράφι άσπαρτο, χώμα ξερό
κι ούτε η άγια η βροχή
μπορεί να το γλυκάνει,
καθώς το τίποτα μοιάζει
να είναι αρκετό
και το καθόλου πλεόνασμα
από αξιοζήλευτα "λυπάμαι",
έτσι βλέπεις ανύποπτα, περνάει
η άδεια μου ζωή...

Marialena, 8/11/2008

Κοίτα με!

Κοίτα με στα μάτια, για μια φορά
κοίτα με
και μην γυρίσεις το κεφάλι μακρυά,
όχι!
Κοίτα με για όσο αντέχεις,
δεν είμαι η Μέδουσα
που θα μπορούσες να αντικρύσεις
τρομαγμένος,
όχι!

Είμαι εγώ που
με λάγνο βλέμμα με κοιτούσες,
μέχρι χθες,
καθώς το χάραμα σε άλλαξε ξανά
σε κάτι άγνωστο,
αγνώριστο σε μένα.
Κοίτα με λοιπόν και μίλα μου
με λόγια ψεύτικα
σαν κείνα που γνωρίζεις.
Μια λέξη μόνο και το παιχνίδι έχασες,
έφταιξες
κι ας ψάχνεις είλωτες να σύρουν
το αρματωμένο μόνιππό σου.

Μια λέξη μόνο και η φενάκη φάνηκε,
ενώ έχασες με μιας
την ανδρειοσύνη στη θωριά σου
γέλασε τώρα πριν να είναι πια αργά,
κοίτα με!
και χάσεις το μέτρο
στα θολωμένα λογικά σου.

Marialena, 2/4/2008

Φοβάμαι

Scared, image by tempestnyc.com

Φόβαμαι σου λέω, φοβάμαι,
από τα βάθη της ψυχής ως τη λαλιά που βγάζω
φοβάμαι
δεν είναι κάτι το καινούργιο που σου λέω
γιατί έτσι ήμουν από τότε που με ξέρω,
μα νόημα δεν βγάζω πια,
απλά φοβάμαι.

Φοβάμαι πως η ζωή αυτή δεν φτάνει
να καλύψει τον ακόρεστο εαυτό μου,
ναι, εδώ μπροστά στο ομολογώ
φοβάμαι πως δεν φτάνει
όσο και αν θέλω να πιστέψω το αντίθετο,
όσο και αν θέλω να αλλάξω πια σελίδα
στο λέω για άλλη μια φορά, φοβάμαι.

Μη με ρωτήσεις όμως τι θα κάνω
αν θα μπορέσω να συμβιβάσω τα ασυμβίμβαστα,
τις τάσεις φυγείς που εκδηλώνονται αυτούσια
παράξενη ψυχή εδρεύει στο κορμί μου
γεμάτη από καλά μα και έναν φόβο ριζωμένο
φοβάμαι σου λέω, φοβάμαι,
πως αν σ' αγαπήσω θα ναι το λάθος μου μοιραίο.

Marialena, 19/3/2008

Σιωπή

Δεν έχω τίποτα άλλο να σου πω
φτάνει πια,
στέρεψαν πια τα ρυάκια των δακρύων
και των οδυρμών μου,
τι άλλο πια να σου αποδώσω,
φτηνές τιμές στου έρωτά μας το ναυάγιο,
αφού σου λέω
πως τώρα πια τα λόγια εξανεμίζονται.

Δεν έχω τίποτα άλλο να σου πω
και να το ήθελα,
άλλη φορά μες τη σιωπή θα καταφύγω
να μην κουράζομαι μέσα στου κόσμου τη ψευτιά
και να μπορώ από τον φθόνο να ξεφύγω,
γι' αυτό σου λέω τελειώσαν όλα πια,
αυτό που μένει είναι η αξία της σιωπής
σωπαίνω τώρα για να φύγω.

Δεν έχω τίποτα άλλο να σου πω
σαν ηττημένος στρατιώτης αποχωρώ,
μέσα στις σκέψεις μου και μες τα όνειρά μου
ό,τι απέμεινε είναι δικά μου, ακούς?
Γι' αυτό και εγώ εις την σιωπή θα τα τυλίξω
για να μπορέσω να τα ξαναβρώ
κι ύστερα όταν θα έρθει ο καιρός
από της σιωπής την αγκαλιά να ξεμυτίσω.

Marialena, 4/3/2007

Έξοδος διαφυγής

image by www.transientvisions.com

Ψάχνεις να βρης την ευτυχία
που σου τάξανε,
αυτό το κάτι που θα αλλάξει
τη ζωή σου,
μα κάθε αυγή και κάθε δείλι
που σαι μόνη σου
αναζητάς την έξοδο διαφυγής σου.

Σκέφτεσαι επίμονα πως θα 'ταν
η ζωή σου αλλιώτικη
κι ένα πρωί να σηκωνόσουν
αλλαγμένη,
χωρίς τα τραύματα και βάρη στη ψυχή
που σε λυγίζουνε
χωρίς να νιώθεις μια φορά κατατρεγμένη.

Μα η ζωή είναι σκληρή και αδυσώπητη
κι ότι και αν κάνεις την ίδια μοίρα
πάντα θα χεις,
είτε για λίγο που η ευτυχία
σε επηρρέασε,
είτε μετρώντας τις ανάσες σου
γερνώντας σε μια κάμαρη μονάχη.

Marialena, 14/2/2008

Μου λείπεις

Μου λείπεις όπως ο άνεμος καίει τα σπαρτά,
στα όνειρά μου της φρίκης
σε ασήμαντες σκέψεις, μικρά τρωκτικά,
ανάσας κοφτής παραλήπτης.

Μου λείπεις τη μέρα, σαν πάω στη δουλειά,
τα βράδυα που η νύχτα πλακώνει,
στου μυαλού μου τη πλάνη που γυρίζει ξανά
σαν του χρόνου το ανέναο στημόνι.

Μου λείπεις ερωτά μου, χαρά μου και φως
στης άδειας ψυχής τα κομμάτια
τι κι αν όπου γυρίζω σε βλέπω εμπρός,
να χάνεσαι μέσα απ' τα μάτια.

Μου λείπεις τραγούδι της καρδιάς μοναχό,
μελωδία αγάπης γραμμένη
κι όταν πιάνω την πένα με τρώει ο καϋμός
αν θα είμασταν ευτυχισμένοι...

Marialena, 08/12/2007 (κι αυτές τις γιορτές μου λείπεις-μέχρι πότε?)

Ερινύες

Ο Ορέστης με τις Ερινύες, εικόνα από το www.sikyon.com/Mykinai

Σκοτεινές ιαχές σχίζουν το μυαλό μου,
κάθε "γιατί" και "πως" και "τι"
βρίσκουν διέξοδο προς την αθανασία
της μη-αιωνιότητας, της μιας και μοναδικής στιγμής
που αιχμαλωτίζεται στο άπειρο.

Χρόνος άχρονος, απάτη εξακουλουθητική,
ανακυκλούμενο εύρημα του ανθρωπίνου νου,
να τι είστε μορφοποιημένες μου Ερινύες
και τώρα που σας θέριεψα πνυχτά,
προβάλλετε μέσα στην τόση ενδελέχεια.

Ελάτε λοιπόν, πάρτε σειρά στην ανατάραξη
του Χάους που ευθύνεστε, συρράξτε όλα σας
τα "γιατί" και "πως" και "τι"
και φέρτε τα εμπρός μου να ικετέψουν για μια
ακόμα ενανθρώπισή τους. Εγώ ή αυτά κάποτε θα νικήσουν!

Marialena, 04/11/2007

Links: Μυθολογία και Ερινύες

Ρώτα με

Don't ask me, image by David Nightingale @ www.cromasia.com

Μη με ρωτήσεις ποτέ μου αν εγέλασα,
σαν το παιδί που όλα έρχονται πηγαία,
όχι μια σύσπαση προσώπου ή μειδίαμα,
μα μια πλημμύρα αισθημάτων στον αέρα.

Να με ρωτήσεις όμως πόσο πολύ έκλαψα,
μέσα και έξω μου με δάκρυα διαμαντένια
είτε φαινόταν η σκοτεινιά μέσα στα μάτια μου
είτε βουβά θρηνούσα για όλα τα ωραία.

Ρώτα αν θες για κάθε τι το απόκοσμο,
ρώτα να μάθεις του εαυτού μου την αλήθεια,
μα μη ρωτήσεις με τι ρυθμό καρδιοχτυπώ,
γιατί απάντηση δεν θα βγει από τα στήθια.

Marialena, 30/10/2007

Παραζάλη

Διωγμός από τον Παράδεισο, ζωγραφικός πίνακας του Marc Chagal

Καθώς με κράταγαν σφικτά τα δυο σου χέρια,
ανάσα πήρα και αφέθηκα ξανά
σε κείνο το όνειρο που έφτανε ως τ' αστέρια,
ότι θα ζούσαμε μαζί παντοτινά.

Μα ήταν μόνο του μυαλού μου παραζάλη,
ένα παιχνίδι δίχως τέλος και αρχή
γελούσες μέσα σου μικρέ μου εφιάλτη,
καθώς με άφηνες στου κόσμου τη βουή.

Κι έμεινα έτσι να κοιτάζω σαν χαμένη,
δίχως το ρούχο που φοράς το μαγικό
εκείνο τάχα που σε κάνει να αντέχεις
και μη λυγίζεις στης ζωή το ξαφνικό.

Marialena, 29/10/2007

Οι κτύποι της καρδιάς σου

Hold me in your arms, image by www.lizlynx.com

Μη μου ζητήσεις να σου πω
πόσο σ' αγάπησα,
άσε με μόνον ένα ψέμα
να ψελλίσω,
ότι ήταν τάχα τα Φεγγάρια
του Έρωτά μας δίσεκτα
κι αυτό ήταν αίτιο που
δεν μπόρεσα να σε κρατήσω.

Μη με αφήσεις στα σκοτάδια μου
να κλείνομαι,
τα βλέφαρά μου κάθε βράδυ
σαν σφαλίζω,
πες μου μονάχα πως
σε ψευδαίσθηση τυλίγομαι,
τη ζεστασιά σου σαν προσπαθώ
να ξαναζήσω.

Μη με ξυπνήσεις από τ' όνειρο
που βρίσκομαι,
μέσα στα χέρια σου -
τη πολυπόθητη αγκαλιά σου,
γιατί μονάχα τότε ξανά
στη φαντασία σμίγουμε
και ακούω πάλι δυνατά
τους χτύπους της καρδιάς σου!

Marialena, 18/09/2008 (αχ, καρδούλα μου!)

Φιλί στο σκοτάδι

Lady Moon

Ακίνητο σώμα,
φίλα με ακόμα σαν να φευγα,
μακριά απ' τα ίδια,
το φως, τη συνήθεια και τα εφήμερα.

Πυρσός που ανάβει,
μια φλόγα που φτάνει ως τ' άπειρο,
ανεπαίσθητο χάδι, φιλί στο σκοτάδι,
ποτάμι που ρέει στο άβατο.

Λεπτά μιας αλήθειας,
μεγάλη η ψαλίδα που έκλεισε
στο πλάι αφημένη, με αίμα βαμμένη,
με ρούχα ντυμένη παράνοιας.

Ακίνητο σώμα,
κοίταμε ακόμα πριν φθίνουμε
σαν σε αντίθετους δρόμους,
μονάχοι σαν ξένοι, θα φύγουμε.

Marialena, 10/09/2007

Νύχτα της μεγάλης βροχής

Τη νύχτα της μεγάλης βροχής σε θυμήθηκα,
έτσι όπως ένα δάκρυ έπεφτε καυτό στο πρόσωπο μου,
αλλιώτικο απ' της βροχής το δρόσισμα
και του φιλιού σου την ανείπωτη τη γλύκα.

Τη νύχτα της μεγάλης φυγής δε σε ξέχασα,
καθώς διέγραφα τα πάντα απ΄ τη ζωή μου,
μόνο και μόνο για να πω πως σ' απαρνήθηκα,
ή για να δω αν ξεπερνάς την αντοχή μου.

Τη νύχτα της μεγάλης σιγής σου ανοίχτηκα,
χωρίς να πρόκειται να πούμε μια λέξη,
όλα χωρίς ανάσα λέχθησαν,
πριν η νυχτιά η ατελείωτη να φέξει.

Marialena, 04/05/2007

Ακροβατώντας

Ακροβατώντας στης ζωής μου το ανάθεμα,
τόσο μικρό μα άλλο τόσο πονεμένο,
γυρίζω πίσω στης καρδιάς μου το παράπηγμα
και βλέπω πόσο το παιχνίδι είναι χαμένο.

Ακροβατώντας προς στο σήμερα και τ' αύριο,
θάλασσα βλέπω μα και όρη αβυσσαλέα,
είναι το μέσα μου το άμορφο και τ' άγριο,
που ήρθε απρόσκλητο σαν βαρετή παρέα.

Ακροβατώντας μες τη τρέλλα και την άβυσσο,
πηγή να ψάχνω για να βρω το μονοπάτι,
μάτια κλειστά σαν σχοινοβάτης που προσπάθησε,
με το μαντήλι του να βγάλει κάποια άκρη.

Marialena, 29/04/2007 (sometimes "sorry" seems like the hardest word...but it makes no difference after all, when it takes two to tango!)

Κανείς δεν ξέρει

Κανείς δε ξέρει πόσο σ’ αγάπησα,
Αν αγάπη λέγονταν αυτό που νιώθω
Βαθιά μέσα μου για σένα.

Κανείς δεν ξέρει πόσο σε σκέφτομαι
Νύχτα και μέρα, κάθε στιγμή,
Όσο κι αν λέω πως προσπαθώ να σε ξεχάσω.

Κανείς, ούτε και συ ίσως δεν μπόρεσες
Αυτή τη φλόγα να φυλάξεις,
Σαν φυλακτό μέσα στα στήθια σου.

Για να σε βρω ξανά μέσα στο έρεβος
Για να με βρεις ξανά μέσα στη μπόρα,
Για να βρεθούμε κάποτε ξανά μαζί.

Κανείς δεν ξέρει πια πως τ’ όνειρο ξεθώριασε
Σαν το μπλουζάκι που φορούσα το δικό σου,
Κράτα τουλάχιστον αυτό για σύντροφό σου.

© Marialena, 14/04/2007

Πες μου Νεράιδα

Blu aurora

Νεράιδα κόρη του Βοριά,
πλάσμα παραμυθένιο

Πες μου ποιά είν' η μοίρα μου,
ποιά είναι τα γραμμένα,
για μια ταλαίπωρη ψυχή
που στέκεται εμπρός σου?

Πες μου αν θα βρω τη χαρά
ή πάντα θα πονάω,
πες το μου σε παρακαλώ
κουράγιο για να κάνω?

Πες μου Νεράιδα μου καλή,
έτσι θα ναι η ζωή μου,
να αντικρύζω όνειρα
που αλήθεια να μην είναι?

Βαρέθηκα τους φόβους μου
σε δάκρυα ποτισμένους
και τις πληγές στο σώμα μου,
που αίμα αναβλύζουν.

Πες το μου σε παρακαλώ
το πιο καλό μαντάτο,
πως θα ξυπνήσω ένα πρωί
κι όλα θα χουν αλλάξει!

(c) Marialena, 09/04/2007

Τα Μαύρα Φεγγάρια

Image by Barry Chall "Children of the Moon"

Τα μαύρα φεγγάρια του έρωτα
πληγώνουν στο πέρασμά τους,
λύκοι καθώς ουρλιάζουν
μες το ξέφωτο
και άλογα καλπάζουν φρενιασμένα.

Τα μαύρα φεγγάρια της λύτρωσης
αργούν να έλθουν στη πόλη αυτή,
βλέπεις, τα φώτα της παραίσθησης
τα μπέρδεψαν
κι άλλαξαν χαρακτήρα.

Τα μαύρα φεγγάρια απέμειναν
για να θυμίζουν κάτι παράταιρο,
όταν ο ουρανός φοράει
τα πένθιμα
κι εκείνα τον συντρέχουν.

Είναι που όταν κοιτώ
αυτά τα απροσδιόριστα ουράνια σώματα,
ξυπνάνε ερεθίσματα
κρυμμένα,
έτοιμα από καιρό να ξεπροβάλλουν.

Μα όσο τη παρουσία τους
δηλώνουν,
τόσο εγώ τα σπρώχνω
να πάνε πιο βαθιά,
σαν να ναι ακόμα ένα ψέμα.

(c) Marialena, 09/04/2007

Ζωή

Απρόσμενα στέκω εμπρός σου, Ζωή,
με μάτια ανοιχτά σ' ατενίζω,
το φως που αναδύεις εμπρός μου, Ζωή,
με κάτοπτρα κοίλα διυθίζω.

Δε φτάνει να είσαι δική μου, Ζωή,
το μοιραίο ποτέ δεν ορίζω,
μόνον ίσως το παρόν της κάθε στιγμής
κι αυτό αφού πρώτα τ' αφήσω.

(c) Marialena, 09/12/2006

Βρέχει κι απόψε...

Βρέχει κι απόψε καρδιά μου,
σταγόνες βροχής δυνατής,
σταγόνες σαν δάκρυα όμοιες,
βρέχει με ουράνια ορμή,
θεόσταλτες μπόρες.

Βρέχει με τη γη να ποθεί,
να γευτεί τις σταγόνες,
σαν γυναίκα δίχως φιλί,
που αψηφά νύχτες μόνες.

Βρέχει και τ' αστέρια ψηλά,
στις κουρτίνες στεγνώνουν,
φαίνονται πια τόσο μακριά,
τη ματιά μου θολώνουν.

(c) Marialena, 24/11/2006

Άγγελέ μου...

Όπως η νύχτα άπλωσε μαύρο μαντήλι,
έτσι κι η θλίψη έκατσε μες τη καρδιά μου,
σκιάζοντας τα ονειρά μου
και κρύβοντάς μου το φεγγάρι.

Που να σαι άραγε απόψε άγγελέ μου,
τώρα που εγώ τη θωριά σου αναζητάω,
τώρα που με την ανάσα σου μεθάω,
στης φαντασίας μου την άκρη.

Πες μου που κρύβεσαι για να ρθω να πλαγιάσω,
εκεί στο πλάι σου να με βρεις να κουρνιάζω,
πνοή στο χάδι σου να νιώθεις τ' άγγιγμά μου
και γω να θέλω μοναχά να ξαποστάσω.

(c)Marialena, 12/11/2006 (μεσάνυχτα και κάτι...)

Και πάλι

Σφίγγω τα δόντια και πάλι,
πόρτα που διάβηκες και έκλεισε πίσω,
ανείπωτες λέξεις, μικρά μυστικά,
όλη η ζωή σε ένα στίχο.

Κοιτάζω απλανής το κενό μου
κάτι μου λέει να το αφήσω,
κοιμήσου εσύ φθονερό μου,
εγώ έχω τη ζωή μου να ζήσω!

Σφίγγω τα δόντια και πάλι,
μικρά μυστικά, μεγάλες αλήθειες,
της πόρτας μου κρούουν το ρόπτρο,
άραγε που είναι ο Κανένας να ανοίξει?


photo by Dan Heller.com

(c) Marialena, 02/10/2006