Μονόλογος

Κουράστηκα να σ' αγαπώ...
δίχως σώμα,
δίχως φωνή,
δίχως ψυχή
και του κορμιού σου
τη ζεστή φωλιά
εγώ να ψάχνω.

Κουράστηκα να σ' αγαπώ...
πλατωνικά,
αναίμακτα,
αναίσθητα
κι απόκοσμα,
ενώ εσύ πορεύεσαι αλλού
και αποφεύγεις τη σκιά μου.

Κουράστηκα να σ' αγαπώ...
μόνο και μόνο
για να λέω
πως υπάρχεις,
ποιόν κοροϊδεύω
να ξερα,
εμένα ή εσένα?


Tired of waiting, image by www.betterphoto.com

Marialena, 22/11/2008

Καρδιά Μονάχη

Heartbeat, image by www.catsprite.com

Καρδιά μονάχη που γυρνάς
δαμάζοντας τα πέλαγα
και του αέρα την ορμή
παίρνεις για προσκεφάλι,
πες μου που πας,
που ξενυχτάς,
που το κορμί σου παρατάς
ψάχνοντας την Αγάπη.

Καρδιά μονάχη που χωράς,
όταν η νύχτα προχωρά
γυναίκας πρόσωπο φοράς,
για να ανταμώσεις ξαφνικά
του πάθους την Ωδύνη,
πες μου που πας,
δε σταματάς,
γιατί ξανά να τρέχεις λαβωμένη.

Καρδιά μονάχη που κοιτάς,
σαν τ' άστρα λίκνο θα γενούν
για να φυλάξουν της ματιάς
το βλέμμα το αβέβαιο,
πάρε το σώμα μου αγκαλιά
κοιμήσου σαν παιδί ξανά,
μες τη δική μου τη φωλιά
που έφτιαξα για σένα...

Marialena, 3/10/2008

Πέντε το πρωί

Πέντε το πρωί και εγώ μονάχη
στου βράχου την άκρη
ακροβατώ,
κοιτάζω πίσω κανέναν δεν βλέπω
μόνο ο αέρας γνωρίζει
πως είμαι εδώ.

Πέντε το πρωί και εγώ τα χάνω
μπροστά σε ένα πιάνο
που μένει κλειστό,
βουβή μελωδία ή κοροϊδία
αυτά που θα πούμε
χωρίς δισταγμό.

Πέντε το πρωί και εγώ κοιτάω
να βρω ένα δέντρο
μπας και κρυφτώ,
μην τυχόν και με βρούνε και με ξεσκίσουν
τα αδίστακτα όρνια
και ας μην ήταν γραφτό.



Marialena, 14/6/2008

Να ήσουνα εδώ...

Θα θελα να ήσουνα εδώ,
τέτοιες στιγμές,
κάθε λεπτό που σε θυμίζει
και στο μυαλό που πέρνει ανάποδες στροφές
να βρεις τον τρόπο,
να του πεις να σταματήσει.

Θα θελα να ήσουνα εδώ,
αυτή τη μέρα,
όπως τότε που εδώ εσύ βρισκόσουν
να σου ζητάω αγκαλιά να με κρατάς
κι εσύ σαν άλλωτε να μην μου το αρνιόσουν,
μέχρι που κάποτε σταμάτησε κι αυτό.

θα θελα να ήσουνα εδώ,
να μην μας χώριζε ο φόβος της αγάπης
πουλί που πέταξε καθώς ήμουνα εγώ
κι εσύ ο άνεμος που σάρωσε κι εχάθη,
μόνοι μας είμαστε στου χρόνου το κενό
άνθρωποι ξένοι που διασταυρώθηκαν στο χάρτη.

Marialena, 8/3/2008 (love hurts...)

Βράδυ Σαββάτου

Image by http://www.toadshadeimagery.com

Άλλο ένα βράδυ Σαββάτου
στροφή του θανάτου
στο διάβα μου.
Η νύχτα φορμόλη
σαν δείγμα πανώλης
μονάχο του.
Κοιτώ το σκοτάδι
αλύπητο χάδι
στο χάος μου.
Το βράδυ Σαββάτου
γελά στην υγειά
του αμέθυστου.
Κι εγώ παραπαίω
θυμάμαι και κλαίω
τα νιάτα μου.
Αυτά που δεν ήλθαν
ή που μου ανήκαν
παράνομα.
Βράδυ Σαββάτου
τη βόλτα στο βράχο
ονειρεύτηκα.
Εκεί που θα πάω
φτερά όταν βγάλω
τα ψεύτικα.

Marialena, 02/12/2007

Χάθηκες

Since you've been gone, image from antiku.stumbleupon.net

Χάθηκες, πάλι χάθηκες κι έφυγες από μπρος μου,
αλλάξαν οι συχνότητες και σήμα δε λαμβάνω,
χάθηκες, πάλι χάθηκες μα εγώ δεν σε ξεχνάω
για να χω κάτι από σε, να λέω πως κρατάω.

Χάθηκες, πάλι χάθηκες και έσβήσες απ' τον χάρτη
κάθε σου βήμα προς εμέ, κάθε σου επιθυμία
και έμεινα πίσω να κοιτώ παλιές φωτογραφίες,
για να θυμάμαι πως εγώ σ' άνοιξα τη καρδιά μου.

Χάθηκες, πάλι χάθηκες δίχως να εξηγήσεις,
γιατί στο δρόμο άλλαξες και θέλησες να φύγεις
και μόνο ένα φυλακτό που έχω σε θυμίζει,
μια λιλιπούτεια καρδιά δεμένη με κορδέλες.

Χάθηκες, πάλι χάθηκες κι ας μου λεγες πως όχι,
η απουσία σου ξανά γεμίζει τα κενά μου
χάθηκες, πάλι χάθηκες και δεν θα ξαναέλθεις,
τώρα που αλλάξαν οι εποχές και ο χρόνος δεν γυρίζει.

Marialena, 09/11/2007

Είκοσι οκτώ

Είσαι μόνον είκοσι οκτώ
και είσαι ήδη γερασμένη στη ψυχή σου
όχι γιατί τα χρόνια σου περάσανε αργά,
αλλά γιατί τα βάρη λυγίσαν το κορμί σου.

Είσαι ήδη είκοσι οκτώ
ένα κορίτσι ακόμα θα έλεγε ένας τρίτος,
μια γυναίκα του απαντάς εσύ
αφήνοντας στα μάτια σου να βγαίνει ένας γρίφος.

Είσαι τώρα είκοσι οκτώ
δίχως ρυτίδες ή μαλλιά που έχουν γκριζάνει
αν κάποιος πίστευε πως τώρα είναι η αρχή,
ίσως να νόμισες πως κάποιο λάθος έχει κάνει.

Είσαι ζωή είκοσι οκτώ
ετών, πληγών, ονείρων ένα κράμα,
το χθες το έζησες και έφυγε κι αυτό
και τώρα διάλεξες να μείνεις στην αφάνεια.

Μα είσαι μόνον είκοσι οκτώ...

Marialena, 6/11/2007 (αφιερωμένο σε ένα πολύ ευαίσθητο πλάσμα)

Ρώτα με

Don't ask me, image by David Nightingale @ www.cromasia.com

Μη με ρωτήσεις ποτέ μου αν εγέλασα,
σαν το παιδί που όλα έρχονται πηγαία,
όχι μια σύσπαση προσώπου ή μειδίαμα,
μα μια πλημμύρα αισθημάτων στον αέρα.

Να με ρωτήσεις όμως πόσο πολύ έκλαψα,
μέσα και έξω μου με δάκρυα διαμαντένια
είτε φαινόταν η σκοτεινιά μέσα στα μάτια μου
είτε βουβά θρηνούσα για όλα τα ωραία.

Ρώτα αν θες για κάθε τι το απόκοσμο,
ρώτα να μάθεις του εαυτού μου την αλήθεια,
μα μη ρωτήσεις με τι ρυθμό καρδιοχτυπώ,
γιατί απάντηση δεν θα βγει από τα στήθια.

Marialena, 30/10/2007

Παραζάλη

Διωγμός από τον Παράδεισο, ζωγραφικός πίνακας του Marc Chagal

Καθώς με κράταγαν σφικτά τα δυο σου χέρια,
ανάσα πήρα και αφέθηκα ξανά
σε κείνο το όνειρο που έφτανε ως τ' αστέρια,
ότι θα ζούσαμε μαζί παντοτινά.

Μα ήταν μόνο του μυαλού μου παραζάλη,
ένα παιχνίδι δίχως τέλος και αρχή
γελούσες μέσα σου μικρέ μου εφιάλτη,
καθώς με άφηνες στου κόσμου τη βουή.

Κι έμεινα έτσι να κοιτάζω σαν χαμένη,
δίχως το ρούχο που φοράς το μαγικό
εκείνο τάχα που σε κάνει να αντέχεις
και μη λυγίζεις στης ζωή το ξαφνικό.

Marialena, 29/10/2007

Άραγε ζεις?

Feeling Blue, image by http://home.comcast.net

Ζείς αγκαλιά με τα φαντάσματα,
με ανύπαρκτες υπάρξεις που στοιχειώνουν,
στης φαντασίας τα πενιχρά οράματα
και στης ψυχής τους άδειους διαδρόμους.

Ζεις παρά φύσιν έρωτες,
ανύπαρκτους στη πλάνη του μυαλού σου
περνόντας από αδάμαστα κύματα,
ρίχνοντας πέτρες στους αδόκιμους καημούς σου.

Ζεις πέραν από το τώρα και το σήμερα,
στο χθες στραμμένος αντίστροφα κοιτώντας,
μα πες μου πόσο νεκρός είσαι μέσα σου
όταν μες στην παράνοια γλυστράς παραμιλώντας.

Άραγε ζεις?

Εν απογνώσει

Πέρασε πάνω της σαν μια λευκή λωρίδα,
Γεμάτη όνειρα και αισθήματα κρυμμένα
Από αυτά τα δίχως μέλλον και ελπίδα,
Όμοια με εκείνα στο σεντούκι που φυλούσε.

Κι εκείνη ξύπνησε από ύπνο του δικαίου,
Δεν καταλάβαινε ακόμα τι συνέβη
Ίσως να ήταν του μυαλού αποκαΐδια
Ή μάλλον έπρεπε απόκρυφα να μείνουν.

Μα των ματιών της οι εικόνες διαλυόταν,
Καθώς τα είδωλα που ήξερε για οικεία
Στρέφονταν τώρα στην πλευρά του εφιάλτη,
Όσο κι αν ήλπιζε ότι απλά ονειρευόταν.

Μαγνήτης έγινε η σκέψη της η δόλια,
Δεν το μπορούσε να αποφύγει το μοιραίο
Μήτε που διάλεξε να ζήσει ξεχασμένη,
Ούτε που πίστευε ποτέ πως ήταν έτσι.

© Marialena, 16/10/2007

Τι έχεις νιώσει?

Έχεις νιώσει ποτέ σου

το αίσθημα

ότι όσο περνάει ο καιρός

τόσο περισσότερο βουλιάζεις

πιο μέσα?

Ή μήπως εκείνες τις στιγμές

που στο κεφάλι βασιλεύει αταξία

και συ καρδιοχτυπάς αδιάκοπα?

Έχεις νιώσει ποτέ σου, πες μου,

το κενό στο στομάχι

και τα κλείστρα των ματιών να βαραίνουν

σαν άμυνα?

Αν οι λέξεις αυτές σε αγγίζουν, ίσως,

λέω, ίσως και να...

έχεις δει από την πίσω μεριά του καθρέπτη

και το φως στο πιο μαύρο σκοτάδι.

Έχεις νιώσει λοιπόν το αδιέξοδο,

τη στροφή μες τη λάθος πορεία

και εκεί που όλα μοιάζουν πιο δύσκολα,

εσύ να παίρνεις ανάσα και

να μετράς της ζωής τα βιβλία.


Αν σου μίλησαν οι λέξεις αυτές,
τότε φίλε μου ξέρεις πως το έχεις νιώσει...

Marialena, 25/07/2007 (σκληρά λόγια σε δύσκολες εποχές)

Για να βρεις την καρδιά σου

Αναρωτήθηκες ποτέ σου τι σου έφταιξε

και έχεις χάσει της ζωής σου το παιχνίδι,

μόνος - κρυμμένος στη σκιά σου φαίνεσαι

με συντροφιά σου του μυαλού το ροκανίδι.

Αναρωτήθηκες γιατί να είσαι μίζερος,

όταν μπορείς να ανασαίνεις κάθε μέρα,

κάθε λεπτό που προσπερνάς αδιάφορος,

κυλάει και χάνεται στου χρόνου την αιώρα.

Αναρωτήθηκες τι πάει να πει να δίνεσαι,

αυτό το κάτι που κρατάς στα σωθικά σου,

μικρέ ανόητε εγωϊστή κι απάνθρωπε,

κοίταξε μέσα σου για να βρεις την καρδιά σου.

Marialena, 11/07/2007

Just another day

Frown, image by http://www.mironchuck.com

It's just another day of happiness
and sorrow in your life,
they mingle well together-
so much there's nothing else to try.

It's just another day of emptiness
and wonder in your life,
the days are keep on pilling
to the sum that's been left behind.

It's just another day of you and me
and me always alone,
to the never ending story
to which the end has not been known.

It's just another day of simple things
and dreams along the way,
if I got something left for me to say
that'd be my love remains.

Oh, it's always just another day...

Marialena, 09/06/2007

Θεέ μου που πάω?

Δε θα σε βρω ξανά ποτέ στα όνειρά μου,
γιατί είσαι ανάσα που περνά,
μια θύμηση απ' τα παλιά,
παρηγοριά μου

Δεν θα τολμήσω να σου πω πως σ' αγαπάω,
γιατί είναι μια λέξη δυνατή,
απ' όλες η πιο αληθινή,
που στη φυλάω

Δεν θα διαβούμε μετερίζια στους αιώνες,
γιατί είσαι ακόμα μακρυά,
πέρα απ' του χάρτη τα νησιά,
στους Λαστρυγόνες

Δεν θα με πάρεις αγκαλιά που σπαρταράω,
για να μου δώσεις δυό φιλιά,
να μου μιλάς ψιθυριστά,
Θεέ μου, που πάω?

Marialena, 03/06/2007

Σαν το κεράκι

image by http://www.headvoice.com

Σαν το κεράκι στο Βοριά
στέκω μονάχη,
ανάμεσα σ' άλλες ψυχές
και άλλα πάθη

Σαν το κεράκι από Φως
φεγγοβολάω,
αγάπη λέγεται η πηγή
κι ας το ξεχνάω

Σαν το κεράκι αχνοφέγγω
και όλο λιώνω
σαν τη δική σου την αγάπη
ανταμώνω

Σαν το κεράκι που τ'αγέρι
θα φυσήξει,
όταν με ήλιο ή νυχτιά
πάει να σβήσει.

Marialena, 03/06/2007

Λες και σου ζήτησα πολλά

image by http://www.jappy.de

Λες και σου ζήτησα πολλά,
μονάχα ένα,
να μ' αγαπάς αληθινά
κι άλλον κανένα

Λες και σε πίστεψα η τρελλή
σαν καρδιοχτύπι,
καθώς απλά για μια στιγμή
ήλθε η Λήθη

Λες και τάμα έκανα πικρό,
να μένω μόνη,
εγώ που τόσο σ' αγαπώ
κι ας με πληγώνει

Λες να ναι γραμμένα στη ζωή
έτσι να γίνουν
και μοναχά για μια στιγμή,
αλλιώς να δείχνουν?

Μarialena, 03/06/2007 (κάπως έτσι λες να μοιάζει η έλλειψη αγάπης...)

Ζωή κουβάρι

Pentafoil Tangle, image by http://www.cs.berkeley.edu/



Κουβάρι είν' η ζωή

μεγάλο,

φτιαγμένο από κόκκινη κλωστή

και υφάδι,

με ίνες από χρυσό,

ανάμεσά τους.



Κουβάρι είν' η ζωή

σου λέω,

μ' αρχή και τέλος

και κόμπους να μπλέκουν

τις κλωστές,

στη μέση.



Κουβάρι είν' η ζωή

κι όποιος το πήρε αγκαλιά

μαζί του πήγε,

απ' την αρχή στο τέλος,

εκατοστό εκατοστό

αφήνοντας ξωπίσω.



Κουβάρι είν' η ζωή

κι αν δεν το κλώτσησες

μήτε το έμπλεξες

στη διαδρομή,

τότε στο τέλος του

θα φτάσεις να το λύσεις.




Marialena, 29/05/2007

Αν...

Painting by Kitagawa Utamaro, "Lovers", 1788

Αν μου ζητήσεις να σου πω πόσο σ' αγάπησα,
ψάξε καλύτερα να δεις μες τη καρδιά μου,
γιατί τα λόγια τα πολλά δεν τα προτίμησα
όταν ξεπρόβαλλαν δειλά τα αισθήματά μου.

Αν με ρωτήσεις να σου πω αν σ' ερωτεύτηκα,
τα μάτια κλείσε για να νιώσεις το φιλί μου,
χείλη στα χείλη καθώς το δρόμο τους θα βρίσκουνε
και θα χαράσσουν μονοπάτια στο κορμί μου.

Αν μου χαρίσεις μια πνοή απ'την ανάσα σου,
καθώς αγγέλοι στη ψυχή σου φτερουγίζουν,
θα την φυλάξω σαν πετράδι μες το στέρνο μου,
για να την βρεις μπρος στα σκαλιά του Παραδείσου.

Marialena, 22/05/2007

Μκρό πουλί τ' Ανέμου

image by http://katherinedunn.net

Στα χέρια μου σε κράταγα,
μικρό πουλί τ' Ανέμου,
στις χούφτες μου εφώλιαζες
σαν έπεφτε η βραδυά,

μα ήρθαν χρόνια απρόβλεπτα
και έφυγες μακριά μου,
άλλη αγκαλιά σε τράβηξε
και κίνησες να πας.

Στα χέρια μου μεγάλωσες,
μικρό πουλί τ' Ανέμου,
κάθε που νιωθες μοναξιά
σε μένα πάλι ερχόσουν,

μα κάποτε βαρέθηκες
και θέλησες ν' αλλάξεις,
να δεις βουνά και θάλασσες
και μέρη άλλα νέα.

Κι έγινε ετούτη η φωλιά,
μέρος να μην ξανάρθεις,
έφτιαξες κάπου άλλη μια
σαν έφυγες μακριά μου,

μα ήλθαν έτη δίσεκτα
και οι καιροί αλλάξαν
και τότε γύρισες ξανά
εκεί που σ' αγαπούσαν!

Marialena, 16/05/2007