Ποτέ Ξανά

Μην περιμένεις να σου πω
για τα περάσματα των Οριζόντων
που δεν διάβηκα ακόμα,
ούτε για την αποκάλυψη του Ιωάννου
θα σου μιλήσω,
Δεν ζω σ' αυτόν τον κόσμο τον παράφορο,
δεν αντικρύζω την αλήθεια του
μέσα από την αντανάκλαση
ενός παραμορφωμένου ειδώλου.
Μην απατάσαι, δεν είμαι εγώ
το πνεύμα της ακοίμητης συνείδησής σου
πόσο μάλλον η χρειά συνηθισμένων πραγμάτων,
που αγγίζεις πια από συνήθεια και μόνο.
Μην περιμένεις να σου πω λοιπόν
για τα μεγάλα μυστήρια του σύμπαντος,
θα σου ψελλίσω μόνο δυο λέξεις
καθώς την ανάνδρομη πορεία μου διαβαίνω,
ποτέ ξανά μη λησμονείς να ξαναγίνεσαι Άνθρωπος,
όταν εγώ δεν θα μαι πια μαζί σου.


Ηλιοβασίλεμα στην θάλασσα του Σκαραμαγκά, Ασπρόπυργος Αττικής

Marialena, 31/10/2008

Μοναχικός Διαβάτης

Seventh Dawn, image by www.lysergia.com

Μες της νυχτιάς το άγριο παραλήρημα
και των ανείπωτων ψεμμάτων που πλαγιάζεις,
αέρας ήσουνα που σάρωσες στο διάβα σου
μορφή μακάβρια, αέναος επιβάτης.

Τσιγάρο άναψες και το φερες στα χείλη σου,
πήρες ανάσα σαν να είναι η τελευταία
μάτια θολά, ματιά γεμάτη ερωτήματα
και ένα παλτό για να ζεσταίνεται η πλάτη.

Βήμα γοργό, βήμα αργό και αναποφάσιστο,
πορεία που χάραξες στον άχρονο τον χάρτη
ένας εσύ ενάντια σε όλα τα απροσδόκητα,
μια καρδιά σ' ένα κορμί, μοναχικός διαβάτης.

Marialena, 28/10/2008

Του Έρωτα τα πάθη

Lovers making out, image by imagine.com

Του Έρωτα και της Σιωπής σταλάγματα,
σκόρπια διαμάντια θαμμένα μες τη λάσπη
αυτή ήταν η αύρα του αντίο μας
να τι απέμεινε γυρίζοντας τη πλάτη.

Του Έρωτα και της Φωτιάς ανάκλαση,
πέτρες ριγμένες στην ακτή να περπατήσεις
λόγια πικρά που δίχως νόημα εκστομίστηκαν,
μήπως της θύμησης τη πόρτα τη σφαλίσεις.

Του Έρωτα και της Δροσιάς δροσοσταλιά,
καθώς το πρώτο φως προβάλλει στον αέρα
να σε κρατήσω όσο και αν θέλησα απέτυχα,
ήσουν απρόθυμος να το κάνεις να κρατήσει.

Του Έρωτα και της Φυγής περίγραμμα,
πόσο μου λείπεις δεν μπορείς να το μαντέψεις,
ήσουν εσύ το μυστικό του Παραδείσου μου
ή μήπως η Κόλαση σαν την αγάπη σου να μοιάζει.

Marialena, 21/10/2008

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Salonika, The White Tower, image by upload.wikipedia.org

Στη βροχερή Θεσσαλονίκη θα σε βρω
να ανταμώνεις στον Λευκό τον Πύργο,
πνεύμα παράδοξο και κόρη του καιρού,
κυρά του κάστρου εσύ και αφέντρα του Βαρδάρη.

Στην εκκλησιά του Αϊ Δημήτρη προσκυνάς
και περπατάς Αριστοτέλους και ρεμβάζεις,
στους άγριους πλίνθους της Αρχαίας Αγοράς
γεμίζεις θύμισες απ' το παρόν και μέλλον.

Στα μικρομάγαζα του Μπιτ Παζάρ
και στο Μοδιάνο τριγυρνάς σαν μαγεμένη,
μια σε βρίσκω, μια χάνεσαι ξανά
γυναίκα εσύ, Θεσσαλονίκη βαφτισμένη.

Marialena, 14/10/2008

Προδότης Ονείρων

Με έρωτες παλιούς ξεθωριασμένους
και ποιήματα που έμειναν στο ράφι,
άφησες τη ζωή σου σε μιαν άκρη
και έφυγες μακριά βασανισμένος.

Με πρόσωπα που έμοιαζαν οικεία
και με ψυχές στο άβατο σταλμένες,
με πόρτες μυστικές καλά κρυμμένες
έζησες μια ζωή ανυπαρξίας.



Με μάτια που δεν έβλεπαν μπροστά τους
και με αισθήσεις για πάντα κοιμησμένες,
με χάντρες στο λαιμό σου περασμένες
έκανες κύκλους χαράζωντας πορεία.

Με κέντρο της κραυγής σου την ορφάνεια
και μέλι να σταλλάζει από τον πόθο,
όρια έθεσες απάνθρωπα ορισμένα
κι έγινες όμοιος με προδότη των ονείρων.

Marialena, 30/9/2008

Ταξιδιάρικα Πουλιά

Flying Birds On Orange, image by www.exterpassive.com/naturewallpaper/

Ταξιδιάρικα πουλιά,
ανάσες και πέλαγα,
ηχώ του αέρα που αντηχεί σιωπηλά,
φως και φωτιά, αέρας και πάγος,
πετάξτε στα απέραντα του ουρανού,
πετάξτε και μην αφήσετε στιγμή
των οριζόντων τη γραμμή
να φύγει από τα μάτια σας.

Ταξιδιάρικα πουλιά,
κουκκίδα στο χάρτη του άπειρου,
πυξίδα του νου και υπόσχεση,
ανάσχεση των όσων δεδομένων
υπήρξαν κάποτε στο θυμικό σας
σαν ανάμνηση,
πουλιά μυθικά, όντα ανύπαρκτα,
πετάξτε ξανά στην κοιτίδα του λίκνου.

Ταξιδιάρικα πουλιά,
βλέμμα επίμονο, σώμα στημένο,
πετάξτε πάνω απ' την έρημο
και από τις θάλασσες που έχετε οδηγό σας,
χαράξτε πορείες απροσδιόριστες
ακολουθήστε το ένστικτό σας,
για μια ακόμη φορά να κινήσετε
και ας στεφθείτε νικητές στο τέλος της πορείας.

Marialena, 3/9/2008 (για τον Φοίβο, τον αποφασισμένο ταξιδευτή των πιστεύω του)

Του πόθου ο σπαραγμός

Και όταν έφυγε του πόθου ο σπαραγμός,
εμείς μονάχοι απομείναμε στο δείλι
να αντικρύζουμε στο βάθος τον γκρεμό
και του ουρανού το χρώμα να μας πνίγει.

Και όταν έφυγε του πάθους η θωριά,
εμείς δεν είχαμε να πούμε κάτι άλλο
μικρό, μεγάλο, αδιάφορο ή μη,
έμεινε μόνο του να γνέφει σαν σινιάλο.

Και όταν έφυγε η εικόνα η μαγική,
που όλα εύκολα τα έκανε να μοιάζουν
εμείς στραφήκαμε σε άλλη λογική,
μην το μυαλό μας απολέσει αυτόν τον φάρο.

Και όταν έφυγε η αγάπη στη ζωή,
εμείς ανδρείκελα γινήκαμε σπουδαία
ψάχνοντας να βρουμε το τέλος στην αρχή
και εκείνο το ερέθισμα που δεν θα μοιαζε μοιραίο.


Pothus, Greek god of sexual longing, image by www.theoi.com
Marialena, 26/08/2008

Ρόδο Μαραμένο

A fading rose? image by news.bbc.co.uk

Δεν σου ζητάω τον χειμώνα να αποδιώξεις,
ούτε να κάνεις την ημέρα να αλλάξει
σε κάτι άλλο από αυτό που είναι ήδη,
μήτε του Ορίωνα τον αστερισμό να αναζητήσεις,
για να αποδείξεις πως εμένα θ' αγαπήσεις.

Δεν σου ζητάω να μου φέρεις το Φεγγάρι,
ή να ριζώσεις στη καρδιά την ευτυχία
μια συγκυρία είναι όλα στη ζωή μας,
παίζοντας ζάρια με τον Χάρο απέναντί σου,
είτε κερδίσεις είτε χάσεις, θα πεθάνεις.

Γι' αυτό λοιπόν και η ζωή μας είναι λίγη,
μέχρι να ξέρεις ότι κρατάει μιαν ανάσα
και είναι κρίμα να έχεις πείσει τον εαυτό σου,
πως η αγάπη είναι ρόδο μαραμένο,
ή κάτι σπάνιο που εσύ δεν θα το ζήσεις.

Marialena, 24/8/2008

Φεγγάρι Χλωμό

Φεγγάρι χλωμό, μορφή μαγική
σε έναν μακρινό ορίζοντα,
σφαίρα εσύ του ονείρου
άντρο της σκέψης στο νου,
φανερώσου.

Με ένα πέπλο φτιαγμένο
με το υφάδι του ανέμου
και του Ήλιου το φως
δανεικό στο σκοτάδι,
ω! Φεγγάρι λαμπρό μου στολίδι.

Κύκλος αέναος, ζωή μοναχή
που φέγγεις μακριά
μα και κοντά μου,
ιαχή σιωπηλή στον αέρα
Φεγγάρι χλωμό σ' αγαπώ...



Marialena, 18/7/2008 (για την ομορφότερη Πανσέληνο του καλοκαιριού)

Όμορφος σαν Θεός

Ήσουν όμορφος σαν θεός
όταν σε αντίκρυσα ξανά,
μέσα από της μνήμης μου
τη φθίνουσα πορεία,
όμορφος σαν θεός
με τα μάτια σου
να λαμπυρίζουν
ωσάν της θάλασσας
το απέραντο γαλάζιο.

Και εκεί που έλεγα
ότι στη φαντασία μου πάλι
ολίσθησα,
ήλθε ο χτύπος στη καρδιά μου
να φωνάξει
πως ήσουν εμπρός μου
απροσδόκητα ολοζώντανος
ενώ η φωνή σου
αντηχούσε όπως πρώτα.



Ήσουν όμορφος σαν θεός
τζιέρι μου, αγόρι μου γλυκό,
κι εγώ σαν αναγνώρισα
τη γνώριμη μορφή σου,
ήθελα τόσο να σου φωνάξω
"σε ποθώ"
και να 'ναι τα αστέρια του ουρανού
πάλι δικά μας,
μα με βια χάθηκες με μιας
φεύγοντας πάλι ξαφνικά
από μπροστά μου.

Κι εγώ δεν ξέρω
αν είναι λάθος ή σωστό,
μα την εικόνα σου
θα συναντώ στα ονειρά μου,
καθώς επρόβαλες
όμορφος σαν θεός
και έκανες πάλι
να χτυπήσει η καρδιά μου,
με ένα βλέμμα σου
βέλος θανατερό,
γεμάτο από το πάθος
του έρωτά μου...

Marialena, 27/6/2008

Χωρίς Συνείδηση

Θες να χαθείς
μες του μυαλού σου το κενό,
να κάνεις άλμα που
να μην γυρίσεις πίσω,
στες ατραπούς του εγωϊσμού σου
να αφεθείς
και χωρίς συνείδηση
βρυκόλακας να γίνεις.

Θέλεις απέλπιδα
να ψάχνεις για ζωή,
όχι δική σου
μα κάποιου άλλου δανεισμένη,
πικρή και άχαρη
καθώς σου φάνηκε αυτή,
γιατί η επόμενη
να μοιάζει αλλαγμένη.

Μα μην ξοδεύεσαι
σε μάταιες ενοχές,
ούτε να αφήνεις
το σκοτάδι να σε ορίζει,
σάρκα που φθείρεται
όσο περνάει ο καιρός
κάνοντας σκέψεις
θεοποιώντας την Ωδύνη.



Marialena, 27/6/2008

Πες μου

Πες μου λοιπόν μήπως με αγάπησες τυχαία,
τόσες φορές που την ανάσα σου κρατούσες
πες μου γιατί τα παραμύθια τα ωραία,
τέλος και αρχή έχουνε τάχα προδωμένο.

Πες μου ξανά τι στο μυαλό σου τριγυρίζει
κι άνεμος γίνεσαι δρυμής και παγωμένος,
πες μου τα λόγια που μονάχος σου μιλούσες
σαν να ξεσπούσε καταιγίδα μεσοπέλαγα αραγμένος.

Πες μου αν θες τα όνειρά σου που θυμάσαι,
ή τους κρυφούς σου στεναγμούς μόνος το βράδυ
πες μου παιχνίδια του φωτός στην αγκαλία σου,
καθώς το πλοίο αγκυροδένει με ένα χάδι...

Marialena, 2/6/2008

Κόκκινη κλωστή

Κόκκινη κλωστή
στ' ανέμου το κλωθάρι,
ζωή σαν το ζυμάρι
που πλάθεται νωπό

Κόκκινη κλωστή
στο δάκτυλο δεμένη,
τον δρόμο που απομένει
τον κόψαμε στα δυό.

Κόκκινη κλωστή
του πάθους το σημάδι,
τύλιξε το κουβάρι
την άκρη σου να βρω.

Κόκκινη κλωστή
δέσου από μιαν άκρη,
στο γέλιο και στο δάκρυ
να σε έχω οδηγό.

Marialena, 15/5/2008

Σε αγαπώ

Μου στέλνεις μήνυμα που έρχεται απ' τα ξένα,
"σε αγαπώ" μου λες με γράμματα καθάρια
και τίποτε άλλο παρακάτω από σένα,
μόνο δυο λέξεις που γεμίζουν τη σελίδα.

Μόνον αυτό βρήκες να πεις σε ένα γράμμα,
"σε αγαπώ" αυτό που ένιωθες να γράψεις
μα κοίτα τώρα των αισθημάτων την ορφάνεια
καθώς αυτό το "σε αγαπώ" θα σε προδώσει.

Νομίζεις φτάνει να το πεις μέσα απ' τις λέξεις,
να κρατηθείς γερά στου ανέμου το κατάρτι,
άπλωσε το χέρι σου, μην κρύβεσαι στο χάρτη,
το "σε αγαπώ" κάντο να μοιάζει λατρεμένο.



Marialena, 15/5/2008

Marylin haunts me

Marylin haunts me
I just don't know why,
is it the image that devours me
or it's the last time seeing you smile?

Marylin haunts me
dancing in the dark,
wearing white-feeling fine
all went by in a sudden crash.



Marylin haunts me
woman to woman
a misty icon of what I have become,
and not soon enough your time is up.

Marilyn haunts me
in her deathbed-after she's gone,
put down your shiny armour
now the game is already lost.

Marialena, 29/04/2008

Φταίει το Φεγγάρι

Μάλλον θα φταίει το φεγγάρι
που μακριά μου σ' έχει πάρει,
μάλλον θα φταίει η Αυγή
που έφτασε σαν αστραπή,
στα μύχια δίχτυα του ονείρου
μέσα απ' το θρόϊσμα ενός φύλλου,
κι είπε στ' αυτί μια προσευχή
ψυχή μου και ανάσα μου εσύ.

Μήπως τα φταίει η καρδιά
που όσο ζει σε λαχταρά,
μήπως και εγώ και συ μαζί
που ζήσαμε τέλος και αρχή,
μέσα στου κόσμου την βουή
κόντρα στου ανέμου την ριπή,
με μόνο εφόδιο το θάρρος
κι αν λιγοστό, τόσο μεγάλο.

Marialena, 16/04/2008

Άβυσσος

Image by Mike Stwicki

Μέσα στη νύχτα περπατώ και χάνομαι
καθώς δεν πιάνομαι,
μέσα στο ήμερο και το εφήμερο
του κόσμου τούτου.

Γυρίζω ψάχνοντας να βρω το δρόμο μου
με μάτια ορθάνοιχτα μέσα στην άβυσσο,
μα αυτα δεν βλέπουνε, ούτε πιστεύουνε
πως βλέπω εμπρός μου.

Αλήθεια ή ψέμματα, του νου μου ψέγματα
πυξίδα γίνονται στη λογική
και γω μοιράζομαι, τάχα δεν σκιάζομαι
να βγω πιο εκεί.

Marialena, 20/3/2008

Εικόνες

Εικόνες το μυαλό μου άξαφνα γεμίζει
παράξενες, παράλογες, ανέλπιστες
που έρχονται και φεύγουν στη στιγμή
για να γυρίσουν πίσω αλλαγμένες.

Φέρνουν μπροστά μου είδωλα φανταστικά
μα και ανθρώπους που αξέχαστοι θα μείνουν
κλείνω τα μάτια ή τα αφήνω ανοιχτά
οράματα γίνονται στου νου μου τις ερήμους.

Κι όσο και αν εύχομαι η αλήθεια να ναι αυτή
όσο και αν σαν ξυπνήσω πάντα φεύγουν
εικόνες που έφτασαν μια νύχτα ζοφερή
για να με πάρουν μακριά να δραπετεύσω.

Marialena, 13/3/2008

Στα ξαφνικά

Κι ύστερα χάθηκες ξανά
μέσα στον κρύο τον βορριά
ανοίγωντας μαύρα πανιά
στα πέλαγα του ορίζοντα.

Τρόμαξες φαίνεται πολύ
στο καρδιοχτύπι, στο φιλί
κι έκλεισες μέσα σου βαθιά
του πόθου τα αφανέρωτα.

Αδειάζεις λες από παντού
όταν ξεχάσεις τα του νου
κι ακολουθήσεις τη καρδιά
που θα σε φέρει πιο κοντά.

Μα εσύ θα φύγεις ξαφνικά
όταν θα 'ρθει κάποια βραδυά
που η ψυχή θα λαχταρά
το άγγιγμα στο σώμα σου.

Θα πας μακρυά και θα κρυφτείς,
να μην σε δει ξανά κανείς
μήπως εκεί στα σκοτεινά
σε ανταμώσει ο Έρωτας.

Marialena, 13/02/2008 (αφιερωμένο...)

Ολίσθημα

Sleeping away, photo by www.fotosearch.com

Σαν ένα παχνίδι που ήταν χαμένο από καιρό
απ τον Θεό ή τον Διάβολο φτιαγμένο,
ή παρωδία κάποιου έργου τραγικού
γελάς ψυχή μου σε ένα αδιέξοδο στημένο.

Μέρα και νύχτα όπως περνούν οι εποχές
ήλιο αν έχει ή βροχή που σιγοπέφτει,
ίδια η αίσθηση, το απέραντο κενό
και απομένεις να απορείς πως σου συνέβη.

Τι κι αν προσπάθησες να αλλάξεις οπτική
το αποτέλεσμα πάντα το ίδιο ήταν
κι όταν άρχισε να σβήνει η λογική,
εσύ ξεγλύστρησες μες του μυαλού την τρύπα.

Marialena, 8-22/2/2008