Αν θα μπορούσα

Fairy Moon, painting by Jessica Galbreth

Αν θα μπορούσα,
να γίνω νεράιδα παντού να πηγαίνω,
ραβδάκι να έχω να προσφέρω καλό
παιδιά να μην κλαίνε, φοβούνται, πεινάνε,
εκεί που κοιμούνται να έρχομαι εγώ.

Αν θα μπορούσα,
χαρά να χαρίζω, καρδιές να γεμίζω
αγάπη που ψάχνουν αλλού για να βρουν,
με μια τους ανάσα, με μια επιθυμία
θα ερχόταν σε εκείνους αυτό που ζητούν.

Αν θα μπορούσα,
ειρήνη να φέρω, κακό να μην ξέρω,
τη γη που πονάει να γιάνω εγώ
παιδιά να μην κλαίνε, φωτάκια να καίνε,
γιορτή να σημάνει σε γη κι ουρανό.

Μarialena, 16/12/2007 (χρόνια πολλά, υγεία και καλή χρονιά)

Νανούρισμα

Αν ήσουν αγγελούδι μου
στα χέρια μου πεσμένο,
το χάδι μου θα σ' έντυνε
με ρούχα φιλντισένια.

Κι αν ήσουνα μωρό παιδί
του ουρανού κομμάτι,
αστέρια θα φερνα στη γη
με λάμψη να σε λούσουν.

Μα αν ήσουν το λουλούδι μου
ανθός από τα λιβάδια,
θα γέμιζα τον κόσμο σου
με αγάπη να σε θρέφει.

(c) Marialena, 17/04/2007

Lullaby

Like an angel in the sky
spread your wings and fly high,
fly away above the clouds
my sweet baby, love of mine.

Come and rest into my arms
let me touch your precious charm,
fall asleep deep in a dream
I'll make sure you're safe within.

My sweet baby, love of mine,
you are so dear, you are so fine,
I will love you till I die
cause you bring Heaven inside.

I am looking at your smile,
and I see the reason why
I am falling into you,
cause you make my dreams come true.

(C) Marialena, 29/05/2006 (dedicated to what triggers our love to express itself)

Οι περιπέτειες του Γατόπαρδου!

Μια φορά κι έναν καιρό σ’ ένα δάσος κοντινό,
Σ’ ένα ξέφωτο μικρό ζούσε ο Γατόπαρδος!

Είχε νύχια κοφτερά, μια μακριά ουρά,
Δυο ματάκια αστραφτερά και γελούσε δυνατά.

Τραγουδούσε όμορφα κι έπαιζε συνέχεια,
Έτρεχε στη ρεματιά και στα γύρω τα βουνά.

Ήτανε πολύ μικρός σαν ο λύκος ο κακός
Έφτασε μες τη φωλιά κι έφαγε τ’ άλλα μικρά.

Έμεινε λοιπόν αυτός γάτος ο μοναδικός
Που μεγάλωσε σιμά συντροφιά με τα πουλιά

Έμαθε να κελαϊδά, να χορεύει, να πετά
Και πολύ πολύ μετά να ακούει τη καρδιά.

Ήταν γάτος ζωηρός ο μικρός Γατόπαρδος
Κι αποφάσισε γοργά ν’ αναζητήσει τη χαρά.

Πέταξε με τα πουλιά σε μέρη τόσο μακρινά,
Που ανθρώπου νους δε βάνει μα πέρα ως πέρα αληθινά!

Είδε πόλεις και χωριά ως της γης τα πέρατα,
Έφτασε πολύ ψηλά μα απάντηση καμιά!

Γύρισε λοιπόν ξανά στης κουφάλας τη φωλιά,
Έγειρε στη ζεστασιά και κοιμήθηκε βαθιά.

Ονειρεύτηκε λοιπόν έναν άλλον εαυτό,
Τον Γατόπαρδο αυτό κάπως διαφορετικό.

Μα δεν είχε νόημα να κοιτάζει ξέχωρα,
Γιατί μέσα εκεί βαθιά εκρυβόταν η χαρά.

Ξύπνησε το πρωινό, βγήκε έξω στο βουνό,
Κοίταξε γύρω ξανά και εμφανίστηκε η χαρά!

Χαμογέλασε με μιας στη δική του τη χαρά,
Που τον πήρε αγκαλιά και τον φίλησε γλυκά.

Και ο γάτος ο τρελός έγινε τότε σοφός
Κι ήξερε πως τώρα πια δεν φοβόταν τίποτα!

© Marialena, 11/11/2005 (γράφοντας ένα παιδικό παραμύθι για όλα τα παιδιά στην καρδιά)